METODY REHABILITACJI DOROSŁYCH


Terapia manualna

Jest to szeroki kierunek w fizjoterapii, który zajmuje się diagnostyką i leczeniem dysfunkcji w układzie kostnym, mięśniowym i nerwowym. Określenie „Terapia Manualna” oznacza dosłownie leczenie ręczne (Lac. manualis = ręczne), badanie i leczenie wykonywane jest rękoma terapeuty. Terapia polega na zastosowaniu odpowiednich technik mobilizacji lub manipulacji oraz pracy na tkankach miękkich. Jej efektami jest przede wszystkim uśmierzenie bólu oraz zwiększenie zakresu ruchomości w stawach.

Istnieje kilka różnych systemów terapii manualnych:

  • Metoda Mulligana
  • Ortopedyczna Terapia Manualna koncepcja Kaltenborn – Evjenth
  • Metoda Cyriax
  • Metoda McKenzie – mechaniczne diagnozowanie i leczenie kręgosłupa
  • Neuromobilizacje

Najważniejszym celem tych terapii jest prawidłowe postawienie diagnozy i dobranie odpowiednich technik do wyleczenia pacjenta.


Metoda Cyriax

Termin „Medycyna Ortopedyczna” pochodzi od Dr J. Cyriax’a (1904-1985), uważanego za Ojca „medycyny ortopedycznej”.

Metoda dr J. Cyriax’a opiera się na szczegółowej diagnostyce i terapii. Przez zaproponowany w metodzie wywiad i badanie funkcjonalne uzyskujemy kompletną informację na temat badanego pacjenta. Symptomy i objawy są interpretowane i skatalogowane w formie „wzorców klinicznych”. „Wzorzec kliniczny” jest szczególnym zachowaniem się zaburzeń lub grup zaburzeń.

Podstawowym założeniem takiej rehabilitacji jest leczenie wzorca klinicznego, zamiast obrazu medycznego.

Prawidłowa droga do uzyskania dokładnej diagnozy wg metody Cyriax:

  • dobry wywiad,
  • badanie funkcjonalne wszystkich struktur w okolicy uszkodzenia.

Badanie funkcjonalne przebiega w dwóch fazach: poprzez testowanie wszystkich struktur próbuje się znaleźć najpierw strukturę uszkodzoną, a następnie ustala się, gdzie w danej strukturze leży uszkodzenie. Dokładną lokalizację podrażnionych struktur można poznać albo przez obecność objawów lokalizujących albo przez palpację.

Objaw lokalizujący (localizing sign) jest to objaw występujący w czasie wykonywania testów aktywnych lub/i pasywnych, który wskazuje dokładne miejsce uszkodzenia w zajętej strukturze. Wówczas możemy mówić o szczegółowej diagnozie. Tylko wtedy możliwe jest precyzyjne leczenie, które daje maksimum skuteczności przy minimum terapii.

W terapii dr Cyriax wyróżnił techniki mobilizacji, manipulacji, infiltracji (ostrzykiwań) oraz technikę głębokiego masażu poprzecznego.

Głęboki masaż poprzeczny

jest specyficzną techniką mobilizacji tkanek, która jest przeprowadzana poprzecznie do ich przebiegu (Mięśnie / Ścięgna / Więzadła), przez co próbujemy utrzymać lub/i odtworzyć naturalną ruchomość.

Manipulacja

Celem manipulacji jest redukcja (zmniejszenie) przepukliny. Manipulacje przeprowadzamy praktycznie zawsze na trakcji.
Manipulacje są bezpieczne wtedy kiedy właściwy manewr wykonany prawidłowo technicznie wykonywany jest z właściwych wskazań.

Infiltracja (wstrzyknięcia dostawowe)

Kortykosteroidy stosowane przez OM Cyriax są środkami mocno hamującymi lokalne zapalenie.

Dla wszystkich obrazów klinicznych metoda oferuje lokalne, bezpośrednie, sprawne i korzystne ekonomicznie leczenie.


Metoda McKenzie

Metoda McKenziego powstała w trakcie pracy nowozelandzkiego fizjoterapeuty Robina McKenzie w latach pięćdziesiątych. Od rozpoczęcia praktyki w 1953 w Wellington zainteresował się on szczególnie leczeniem bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Swoje badania i praktykę kontynuował w klinikach Cyriaxa, Stoddarda, Maitlanda, Maigne’a oraz Kaltenborna. Rozwijał i doskonalił swój system przez lata eksperymentów klinicznych z tysiącami pacjentów cierpiących na ostre bóle kręgosłupa i pokrewne symptomy.

Metoda McKenziego jest metodą mechanicznego diagnozowania i terapii. Metoda bazuje na teorii, że za większość odczuć bólowych w obrębie kręgosłupa odpowiedzialne jest uszkodzenie krążka międzykręgowego tzw. dysku. Uszkodzenie to często powoduje promieniowanie bólu wzdłuż kończyny, a jego zasięg określa stopień degradacji dysku – czym dalej obwodowo sięga ból, mrowienie czy zaburzenie czucia skóry, tym większe uszkodzenie. Zabiegi fizjoterapeutyczne stosowane w tej metodzie powinny wywoływać objaw centralizacji, czyli „cofania” objawów w kierunku do kręgosłupa.

Praca z pacjentem według metody McKenzie ma na celu zmniejszenie lub eliminację jego dolegliwości bólowych i składa się: z diagnostyki polegającej na identyfikacji struktur generujących ból oraz terapii polegającej na ćwiczeniach dobranych na podstawie badania pacjenta oraz pracy nad systemem kontroli posturalnej. Nadrzędnym jednak celem metody jest ograniczenie liczby nawrotów realizowane poprzez szczegółową edukację pacjenta.


Neuromobilizacje

Neuromobilizacje to rehabilitacja manualna, w której na układ nerwowy działa się bezpośrednio, „przez pociąganie nerwu”, w celu usprawnienia jego elastyczności i ruchomości. Postępowanie takie ma na celu normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych, a przez to pełniejsze przekazywanie informacji w organizmie i usprawnienie procesów naprawczych, gojących. Często pozwala to na, nieomal natychmiastową poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności oraz na szybszą regenerację podrażnionych tkanek w tych sytuacjach, w których u podłoża patologii występuje zaburzenie czynności.

Spektrum oddziaływań zabiegów neuromobilizacyjnych jest bardzo szerokie, dotyczy wszystkich tkanek unerwianych, dlatego metoda ta znajduje swoje miejsce niemal we wszystkich rodzajach schorzeń. Leczenie polega na lokalizacji zaburzeń czynnościowych – napięć powstających w wielu stanach chorobowych. Występują one w takich tkankach jak mięśnie, więzadła, stawy, skóra, narządy trzewne, nerwy oraz ich otoczenie i przybierają postać obrzęku, blizny lub jedynie przejawiają się występowaniem bólu.

Neuromobilizacja jako technika delikatna i niezwykle skuteczna, umożliwia jej efektywne zastosowanie w stanach ostrych, z dużą bolesnością, w których tradycyjna rehabilitacja jest bezradna.

Elementem kuracji jest także zestaw indywidualnie dobranych ćwiczeń i profilaktyka.


Metoda PNF

Prporioceptive Neuromuscular Facilitation (PNF) jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki Maggie Knott. Jest przykładem neurofizjologicznego kompleksowego systemu oddziaływania terapeutycznego opartego na najnowszych osiągnięciach nauk medycznych, którego istotę zawarto w nazwie: proprioceptywne (dotyczące receptorów ciała) nerwowo-mięśniowe torowanie (ułatwianie, facilitowanie) ruchu. PNF jest to koncepcja ćwiczeń, której filozofia opiera się na fakcie, iż każda istota ludzka, łącznie z osobami niepełnosprawnymi, posiada niewykorzystany potencjał życiowy (zapasowy), (Kabat 1950).

Bazując na filozofii PNF-u stworzono główne zasady tej metody:

  • Zintegrowane, globalne podejście: każde ćwiczenia kierowane są do człowieka jako całości, nie skupiają się one tylko na jednostkowym problemie lub określonym segmencie ciała.
  • Podejście do problemu pacjenta podczas ćwiczeń jest zawsze pozytywne, opiera się na wzmacnianiu oraz wykorzystywaniu tych partii ciała, które pacjent jest w stanie zaktywizować zarówno na poziomie stanu fizycznego jak i psychicznego.
  • Głównym celem każdej sesji ćwiczeń jest pomóc pacjentom osiągnąć ich najwyższy poziom funkcjonalności.

Opierając się na budowie anatomicznej człowieka PNF proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszą komponentę ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu.

Celem technik stosowanych w PNF-ie jest poprawa ruchów funkcjonalnych poprzez odpowiednie torowanie, hamowanie, wzmacnianie oraz rozluźnianie poszczególnych grup mięśniowych. Podczas wykonywania technik pacjent wykorzystuje różne rodzaje pracy mięśniowej: koncentryczna, ekscentryczna, statyczna. Połączenie tych napięć mięśniowych z właściwe zastosowanym oporem oraz zasadami torowania pozwala na dostosowanie technik do każdego pacjenta.

Zaplanowanie usystematyzowanego i indywidualnie dobranego toku terapii pozwala na osiągnięcie najwyższego poziomu funkcjonalnego pacjenta.

Metodę PNF stosuje się w neurologii, ortopedii, wadach postawy i skoliozach.


Kinesio Taping

Kinesio Taping to metoda terapeutyczna stosowana od 30 lat w leczeniu schorzeń ortopedycznych, neurologicznych i układu mięśniowo-szkieletowego polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Plaster – Kinesio® Tex jest to plaster o elastyczności 130-140% (nie ogranicza ruchów), rozciągający się tylko na długość o ciężarze i grubości zbliżonej do parametrów skóry, który nie zawiera leków ani latexu, odporny na działanie wody, umożliwiający przepływ powietrza dzięki falowemu utkaniu.

Zastosowanie:

  • zmniejsza ból i nienaturalne odczucia skóry i mięśni,
  • usuwa zastoje i obrzęki limfatyczne,
  • wspomaga pracę mięśni,
  • koryguje niewłaściwą pozycje stawu.

Konsultacji oraz zabiegi z zakresu rehabilitacji dorosłych będą wykonywali:

  • mgr Lidia Archacka – Gralec
  • mgr Przemysław Gralec

Rehabilitacja dorosłych, dzieci, niemowlaków, Przychodnia Vital Praga Południe - Grochów.

Kontakt

z NZOZ Centrum Medyczne Vital Przychodnia Zdrowia


NZOZ Centrum Medyczne Vital
ul.Kwatery Głównej 46 lok. U1
04-294 Warszawa


tel.: 22 414 14 80
tel.: 22 414 14 90


info@vitalclinic.pl


Godziny pracy Centrum Medycznego Vital:
Zapraszamy
od poniedziałku do piątku
od godziny 8:00 do 18:00


Dojazd:
Warszawa, Grochów
Autobusy: 188, 202
przystanek "Podolska"

Tramwaje: 3, 9, 24
przystanek "Kwatery Głównej"


Rejestracja:
Poniedziałek - Piątek: 8:00 - 18:00

Punkt pobrań:
Poniedziałek - Piątek: 8:00 - 11:00